Het verhaal achter de plaat: Heb ik die foto gemaakt?

De eerste paar jaren dat ik fotografeerde op Keltfest en Castlefest was ik knap onzeker. Ik had geen flauw idee waar ik mee bezig was. En kritisch als ik ben, vond ik de platen die ik daar schoot maar zo zo. Scherpte diepte in de foto’s? Dat was meer geluk dan wijsheid. En het was maar goed dat de foto’s digitaal geschoten werden. Want focussen ging me ook niet altijd even goed af, dacht ik. Door cursussen te volgen, ben ik zekerder van mijn zaak geworden. Ik deed naar nu blijkt alles op gevoel al wel goed, maar nu kan ik ook uitleggen waarom ik het zo doe. Dat geeft rust.

Ingewikkeld

Toen we bezig waren met het ontwikkelen van deze site, ging ik op zoek naar foto’s voor de mediabibliotheek. Ik heb in de loop der jaren duizenden gemaakt.  En ik heb er maar weinig weggegooid. Deze kwam ik ook tegen. Uit 2013. In raw schieten deed ik nog niet. Want daar snapte ik geen bal van. Dan moest je de foto’s gaan bewerken enzo en dat kostte tijd en was ingewikkeld. Ik kan me nu niet meer voorstellen dat ik ooit nog in JPG foto’s maak. Een foto kan zoveel beter worden als je ze bewerkt. En toch… Toen ik deze foto tegenkwam dacht ik: ‘Heb ik die gemaakt’.

Immense energie

Ik weet wanneer hij gemaakt is. Tijdens het ritueel van de Wickerman op Castlefest. Maar hoe precies. Geen idee. Waarschijnlijk vergeten door de immense energie die dat jaar bij de verbranding van de Wicker vrij kwam. Dat was voor het eerst dat ik dat echt voelde en echt geraakt werd door het ritueel. En ik was niet de enige. De foto raakt me ook. Waarom? Omdat ik onbewust een hele mooie emotie heb weten vast te leggen bij een bijzondere vrouw en een goede vriendin.