Pielen met je camera levert hele gave dingen op

Het was de avond van het openingsconcert van Castlefest 2012.  De Noorse band Wardruna stond als headliner op het programma. Ik mocht als fotograaf voor de hekken staan. Het publiek in mijn rug. Om mij heen fotografen met hun dikke lenzen. Het was best intimiderend. Zij met hun dure apparatuur. Ik met mijn instapper, een Canon EOS 1100D, waar ik supertrots op was.

Ik speelde wat met de knopjes om te kijken wat voor effect dat had. De beste manier om je camera te leren kennen is spelen met de knopjes had iemand mij namelijk verteld. Terwijl ik me concentreerde op mijn camera en wat die precies deed bij welke instelling, kwam er een Duitse fotograaf vlak achter me staan. Hij gluurde over mijn schouder naar mijn camera en begon zich ermee te bemoeien. Het maakte me onzeker. Ik wilde gewoon spelen met de instellingen. Bij het minste of geringste wat ik deed…, riep hij no, no, no.

Tegenlicht

Nadat ik een aantal foto’s van Einar Selvik en de rest van de band had geschoten, was ik er wel klaar mee. Ik liep terug naar de front of house voor het podium. Daar waar de licht- en geluidtechnici hun werk doen. Daar had ook het social media team van Castlefest haar basis. Ik begon wat te pielen met de camera. Ik schoot een paar foto’s met tegenlicht, waaronder bovenstaande.

Dikke grijns

Een paar dagen na thuiskomst kreeg ik een berichtje van de organisatie. De band vond mijn foto mooi. Of ze hem met naamsvermelding op Facebook en site mochten plaatsen. En of ik het hoge resolutiebestand kon leveren. Natuurlijk kon ik dat. Ik heb wel een week lang met een dikke grijns op mijn gezicht rondgelopen. Zo vet vond ik het. Een van mijn foto’s op de site van een band. Het is voor mij nog steeds dé foto van Castlefest 2012.