Onder de boom van Arnold…

Arnold, Pagan Ways

De festivals waar ik naar toe ga, daar ontmoet ik fantastische mensen. Mensen die elkaar respecteren. Omdat we zijn wie we zijn en omdat we goed zijn, zoals we zijn. In 2011 voelde ik me nog wat ongemakkelijk. De eerste keer op Castlefest. Een vreemde eend in de bijt. Het tweede jaar was al heel anders. Ik liep over het terrein met mijn camera en ontmoette bezoekers en standhouders.

Een vriendelijk woord

Op het laantje naar de nieuwe plantage stond een echtpaar. Wilmy en Arnold. Zij verkochten prachtige, zelfgemaakte kostuums. Handwerk. Omdat het terrein groot was en de festivaldagen lang, kwam ik regelmatig langs hun tent. Vaak pikte ik een snoepje van de schaal die naast de stoel van Arnold stond. En ik kreeg altijd een vriendelijk woord, een grap of een grol en als ik doorliep omdat ik op tijd stond een aimabele zwaai. Ik voelde me welkom bij hen. En tegenover de plek waar hun tent stond, stond de boom van Arnold.

Wilmy bij de boom van Arnold.

Ruim twee jaar geleden werd de festivalwereld opgeschrikt door het totaal onverwachte overlijden van Arnold. Ik hoorde het via via. De tijd stond even stil. Daarna tikte de klok weer verder zoals hij altijd deed. En Castlefest kwam. Wilmy stond samen met haar dochter Yentl weer aan hetzelfde pad. Tegenover de boom van Arnold. Ze werd geïnterviewd voor Creatures of Castlefest. Ik maakte de foto die erbij hoorde. Het mocht eigenlijk niet, maar we deden het toch. We klommen over de omheining naar de boom van Arnold. Daar vertelde ze haar verhaal. Onder de boom die altijd de boom van Arnold zal blijven.